Cząstka życia

Robię wszystko, tylko nie to co trzeba. W czwartek kolokwium, a 20stego lutego obrona pracy. Brakuje mi motywacji. Aczkolwiek, jak już w końcu udało mi się ustalić termin obrony (dzisiaj) to może świadomość tak zwanego „impending dooma” mnie zmotywuje w przeciągu tego tygodnia albo weekendu.

Żeby było mi weselej – współlokatorka z pokoju w akademiku mi się wyniosła. Czy to źle? W normalnych warunkach nie. Ale mając w perspektywie wprowadzenie się kuzynko-przyjaciółki mojej drugiej współlokatorki to aż mnie ciary przechodzą. Jedna jest nieznośna (charakterem) a we dwójkę stanowią siłę tak mocno irytującą moją osobę, że jak nie zamorduje to będzie dobrze… Jeszcze łóżko po tamtej dobrze nie ostygło, te już snuja plany jak by tu pokój „udoskonalić”… A bo tu ma za mało półek, a bo to, a bo tamto. Jakoś człowiek sobie radzi z jedną półką (podczas gdy druga współ- zajęła całą ściankę półek, które mamy w pokojach) i kawałkiem parapetu (na drukarkę) a tej półka to mało, bo „ona ma żarcia w cholerę i gdzie ona to da”. Problem z jedzeniem? ZJEDZ GO!

Czas zacząć robić coś kreatywnego… Albo znaleźć dobre mordobicie do pogrania.

Cheers~!

Postanowiłam (ponownie) odgrzebać bloga.

W moim życiu wiele się pozmieniało – poczynając od ogólnego światopoglądu, nastawienia do życia i studiów.

Zacznijmy od tego ostatniego – biomedyczna (prawie) skończona – zostało dopracowanie pracy inżynierskiej i obrona w okolicach lutego. Oprócz tego zaczęłam się pałętać po drugim kierunku – inżynierii materiałowej, co jest całkiem przyjemne z racji tego, że wiele przedmiotów się pokrywa z pierwszym kierunkiem. Ogólnie rzecz biorąc perspektywa studiów jest bardzo ładna. Nie licząc małego mankamentu w postaci mieszkania w wiecznie żywym i nigdy nieusypiającym akademiku.

Światopogląd i nastawienie do życia? „Odrobinkę” bardziej optymistyczne niż jeszcze kilka lat temu. Miewam dalej małe zachwiania (ciężko ich nie mieć, przeżywszy śmierć ojca w sposób nagły, i do tej pory nie do końca wyjaśniony), ale śmiem twierdzić, że odrobinkę „znormalniałam” przez te parę lat. Zmieniło mnie po trochę mieszkanie w Krakowie, trochę nowi znajomi, których poznałam w trakcie studiów, no i On. Może nie zawsze jest z Nim różowo, ale wiem, że mogę na Nim przeważnie polegać. Czasami się pokłócimy, boczymy na siebie przez parę dni, później znowu rozmawiamy i zachowujemy się jakby nigdy nic. Takie nasze małe „skrzywienie psychiczne”

W każdym razie, zobaczymy jak mi pójdzie utrzymywanie bloga przy życiu. Postaram się jakoś zmotywować.